Незвычайны па беларускіх мерках характар сустрэчы выклікаў падвоены інтарэс, а лёгкі мандраж дзесьці глыбока ў душы адчуваўся яшчэ зранку. Пікантнасьці ва ўсю гэтую мітусьню вакол матча дадалі яшчэ і нашы непаважаня тэвэшнікі (думаю, не аднойчы пашкадавалі яны аб сваім рашэньні ў працэсе прагляду гульні), якія вырашылі, што родная каманда запатрабаваных за трансьляцыю грошай не каштуе (дужа цікава даведацца памер той сумы). Сытуацыя да болю нагадвала восеньскі ляпсус з паказам албанскай гульні (якая таксама сталася надзвычай цікавай і відовішчнай). Адным словам, да такога стаўленьня да нас з боку айчыннага ТВ усе даўно звыкліся, а таму нас чакала утульная “Вясёлка”, дзе ў выдатнай кампаніі ўсё ж можна было без маразматычных камэнтароў ацечаствяных камэнтатараў і пад халоднае піва камфортна паназіраць за падзеямі на полі.

Першапачаткова усе сустракаліся на выхадзе з мэтро Плошчы Перамогі, і толькі потым клубныя Сусаніны правялі нас сьцяжынамі парка Горкага ў кафэ, дзе большая палова прысутных (і я ў тым ліку) ніколі не бывала.
Адразу выявіліся пэўныя накладкі: з той прычыны, што ня ўсе своечасова папярэдзілі мяне пра жаданьне наведаць той спорт-бар, не хапіла 6 месцаў. Худа-бедна разьмясьціўшыся, пачалі прагляд. Яшчэ не пасьпелі некаторыя адстаяць чаргу за півам, як немцы павялі. Настрой не тое, каб вельмі сапсаваўся (бо склад зборнай неаптымальны, ды і ў гульні з грандамі цяжка чакаць станоўчага выніку), але з’явіліся думкі, што матч пройдзе ў адну калітку. Хуткі другі нямекі гол толькі ўмацаваў такую ўпэўненасьць. Але далейшы ход падзеяў ды й сама гульня нашай каманды пасеяла зерні аптымізму, а засьпяваныя клубныя песьні ўвогуле стваралі выдатную атмасфэру. Немцы падселі, нашы атакавалі. Мы перядычна сьпявалі і чакалі выніковых атак. І яны прыйшлі. Спачатку Кульчы адрэзаў палову нямецкай каманды са сваёй паловы поля, і Булыг забіў працоўны гол. Шчыра кажучы, эмоцыі выйшлі не выбухам, як хацелася, а трохі змазана. Справа ў тым, што ўсе гатовыя былі выбухнуць радасьцю, але Леман зрэагаваў на ўдар, і дозгачаканая хваля неяк трохі захлынулася, і толькі праз сэкунду зноў накаціла, калі мяч усё ж апынуўся у сетцы. А потым, праз пэўны дзесятак-два хвілінаў нас проста парвала. Удар быў наколькі нечаканы, настолькі і неверагодны, у тым ліку і па той моцы пачуцьцяў, якія накацілі пасьля голу. Прычым гарлаць песьні і зарады пачалі ўжо ня толькі фан-клубаўцы, але і большасьць прысутных у бары.
Потым быў фінальны сьвісток, традыцыйнае Ла-ла-ла пасьля гульні і скокі на верандзе кафэ. Адалей ўсе ў выдатным настроі рушылі хто дахаты, хто адзначыць хоць і не перамогу, але знакавую нічыю. Папярэдне зрабіўшы колькі фотак.