Зразумела, што спаборніцтвы не топавыя. Адпаведна, сабраць атрымалася няшмат людзей. Тым ня менш, каля 30 заўзятараў даехалі ў прызначаны час да манежа (хаця апаздуны, вядома былі). Адразу ўзьніклі праблемы з праходам на мерапрыемства. Паводле солваў гендырэктара АБФФ, мы спазьніліся, бо павінны былі прыехаць а 5 гадзіне. Хаця ў ранішняй размове пра час прыезду не было ні слова – толькі абгаварылі бронь 30 месцаў для нас. Месцы сапраўды забраніравалі, і нас, хаця і пасьля замінкі, у манеж правялі. Месцы выдзелілі ў VIP-зоне. Гэта значыць, што сядзець давялося побач з трэнерамі, заслужанымі дзеячамі белфутболу, камандамі-суперніцамі (у прыватнасьці, украінцамі)))) . Прычым сядзець у літаральным сэнсе слова. Так сказаў афіцэр бясьпекі ("Сядзьце, каб людзям глядзець не заміналі!"), які нас уласна кажучы на турнір і правёў. Я думаю, усім ясна, што ўладкоўваць свой зад на сядушкі ніхто не зьбіраўся.

Па свістку ўсе разам узьняліся і пачалі падтрымліваць каманду. Узьняўся на ногі і спадар трэнер ФК “Мінск” Сяргей Яромка. Проста праз нас чалавеку нябачна нічога не было. Ды гэта так, дробязі. Што сказаць па шызе…амаль што камерная абстаноўка ў манежы дазволіла нам у набліжаных да баявых умовах някепска парэпетыраваць, падтрымаць кманду. Нават замуцілі пару пераклічак. Шкаляры – людзі на ўздым лёгкія, ня тое, што кузьмічы на зборнай. Асабліва парадавалі пара-тройка новых зарадаў і песенных матываў. Ды й каманда ў выніку перамагла. Дарэчы. Хоць частку гульні я прапусьціў як заўжды, здалося, што зборная перспектыўней за тую, якую давялося назіраць год назад.

Пасьля матчу брольшая частка нашых выправілася на піва. “На піве” пагадзіліся, што трэба падтрымаць малых у наступныя выходныя ў фінале (матчы за 3 месца). Таксама адназначна пастанавілі, што карпаратыву быць. Дык што сустрэнемся праз тыдзень. Ужо нават менш.