Вернемся да футбольнай тэматыкі. Пад націскам новых уражаньняў мы амаль што забылі,што прыехалі на футбол, а не як турысты. Нагадвалі пра чэмпіянат Эўропы хіба што аб’явы – рэкламныя расьцяжкі, сьцягі, афішкі. Ніякага ажыятажу, як і прыкметаў фанаў іншых каманд (хаця яны там і не маглі быць, бо іншыя матчы праводзіліся не ў Мальмё). Фан-зона, арганізаваная даволі дабротна, збольшага заставалася пустой. Падчас нашых блуканьняў па горадзе ў першы ж дзень бачылі аўтобус з камандай, што праехаў ля нас на адной з вуліц, скіраваных да стадыёна. Іх (стадыёнаў) у Мальмё ажно 3: новы чыста футбольны прыгажун, стары гарадзкі стадыён (адназначна ня горшы за наш Трактар), на які мы нават нелегальна пралезьлі, а таксама невялічкі чыста футбольны стадыёнчык кшталту Дарыды, пры якім нават футбольнага клуба хутчэй за ўсё няма, але крытыя трыбуны тысячаў на 5-8, асьвятляльныя мачты ды ярка-зялёны газон прысутнічае. Вернемся да каманднага аўтобуса. Спрабавалі патрапіць на вячэрнюю трэніроўку зборнай. 2-мэтровы гарыла не пажадаў нас пушчаць, нягледзячы на неаднаразовыя просьбы. Заставалася чакаць аўторкавага матча.

У аўторак, як мы і спадзяваліся, нарэшце на вуліцах гораду з’явіліся фанаты. Швэдзкай зборнай. Але было іх надзіва няшмат, у фан-зоне значнага ажыўленьня не назіралася. Прыцягвала ўвагу хіба што група хлопцаў, што тусілі з мегафонам і вялікай колькасьцю сьцягоў. Як высьветлілася, тое быў гурток актывістаў (хутчэй за ўсё, арганізаваны “зьверху”), што мусіў арганізаваць нейкае падабенства супорту на трыбуне за варотамі. Квіткі на сэктар бралі праз “АБФФ-Путешествіе”. Ня ведаю (хаця і здагадваюся), чаму так атрымалася, але было яшчэ дзьве купкі беларусаў, якія сядзелі зусім у іншых месцах, бо набывалі квіткі праз касы. Касяк федэрацыі… Па матчу запомнілася некалькі момантаў:

1)На стадыён прыйшлі з поўнымі, пухлымі заплечнікамі. Іх нават не адчынілі)))Трэба было браць піратэхніку, у неабмежаваных колькасьцях (праўда з улікам таго, што было беларусаў чалавек 20-30, а на стадыёне паўсюль камэры, потым бы нас хутка вызначылі, і спагнаньне ад УЕФА плаціла б не федэрацыя, а мы))))). Ды й хрэн зь ёй, піратэхнікай, а вось піва, нават гарэлку пранесьці можна было лёгка і трэба было, бо на стадыёне цэны на харчы былі даволі высокія.

2) калі хтосьці з беларусаў павесіў на агароджу бел-чырвона-белы сьцяг, прыйшла ахова стадыёна і пачала талдычыць пра тое, што УЕФА забараніла вешаць такую сімволіку. І пад шумок забаранілі ўсе банэры. Вось так, усё банальна і празаічна. А здаецца, самая дэмакратычная краіна Еўропы…А больш за ўсё злуе нават не тое, што забаранілі вешаць БЧБ, а тое, што, каб ім было менш галаўнога болю, нашы футбольныя функцэянэры вырашылі адным гакам усе банэры забараніць. Бо так прасьцей, ня трэба кожны асобна разглядаць і ацэньваць на момант цэнзурнай адпаведнасьці. Вельмі ў стылі беларускага чынавенства. Як вынік – абсалютна нейтральныя, чыста футбольныя банэры, нават клубныя!!! адсутнічалі на матчы. Пры тым што на супрацьлеглай трыбуне вісеў сьцяг нямецкіх колераў з назвай нямецкага горада, які да матча ніякага дачыненьня ня меў. Вось такія двайныя стандарты.
3)шведзкі супорт. Быў на абсалютна нулёвым узроўні. Мы ў 10 чалавек здаецца часьцяком перакрыквалі поўны стадыён, што пацьвердзілі тыя, хто глядзеў матч у Беларусі. Відавочна на ўзроўні зборных арганізаванай двіжухі няма, бо побач з намі сядзелі і проста глядзелі футбол ультрасы ФК Мальмё, ня разу сракі з месца не адарваўшы. У вышэйзгаданага гурта праплачаных энтузіястаў часам атрымлівалася разварушыць мёртвы стадыён на нейкія арганізавацыя деяньні, але вельмі рэдка. У той самы момант хочацца зазначыць вельмі высокую культуру паводзінаў на стадыёне – п’яных не было ўвогуле (акрамя беларускіх госьцяў))))), негатыўнага стаўленьня да суперніка таксама (хаця калі б дулі швэды – хто яго ведае, як бы было). Вельмі культурныя і выхаваныя ў жыцьцёвых сытуацыях швэдзкія тубыльцы і там, дзе здаецца сам Пан Бог загадаў брудна лаяцца матам і вар’яцець – на стадзе, паводзіліся вельмі прыстойна, амаль што камерна. Праўда, пасьля таго, як заўзятары пакінулі стадыён, засталіся сотні пачак ад чыпсаў ды банак колы. У нас канешне да гэтага ў Беларусі дадаюцца горы сЭмак (лушпаек), таму да такой карціны я, вядома, звыклы. Але там тое сьмецьце чамусьці выгладала недарэчна і дзіўна.

Пра гульню нашай зборнай пісаць ня буду.

На наступны дзень пасьля матча выправіліся ў Капэнгаген, дзе нас мусіла сустрэць мая былая аднагрупніца. Прыехалі на вельмі класным цягніку на цэнтральны вакзал, пачалі шукаць бясплатныя гарадзкія ровары. Не знайшлі. Першы ж чалавек, якога спыталі, дзе тыя ровары могуць быць, стаўся расейцам Уладам))))Які і прабадзяўся потым з намі цэлы дзень, пачаставаўшы півам за 10 ойра (пасьля таго, як мы, выпіўшы першыя о,5 за свой рахунак, даведаліся, колькі яно каштуе, і адмовіліся замаўляць яшчэ па адной)))). Увогуле, відавочна было, што Уладу (вось дзе сапраўдны рускі Ванька-дурак, не дурак, канешне, але такі ўжо праставаты хлапец, быццам з казкі вылез) сярод данаў цікавую кампанію знайсьці праблематычна, і ён з натхненьнем успрыняў факт нашай выпадковай сустрэчы і зьбіраўся як сьлед наваліцца алкаголем у славянскай кампаніі. Але ў нас планы былі іншыя, значна больш культурныя, чым мы хлопца яўна засмуцілі і ад нас адвадзілі.
Пра сталіцу Даніі пісаць - атрымаеца не на адна старонка. Таму проста фоткі:

Вярнуліся ў Мальмё увечары за дзень да матча. Сербаў у дзень гульні ў горадзе адшукаць было гэтаксама цяжка, як і швэдаў пару дзён таму. Мы ўжо былі падумалі, што з Сербіі менш за беларускіх фанаў прыехала супортэраў. І не памыліліся. Хаця на матчы прусутнічала каля 3 тысяч сербскіх заўзятараў. Але ўсе яны былі імігрантамі, перад стадыёнам стаялі сотні машын з швэдзкімі нумарамі і сербскай сімволікай. Фан-сэктар колькасьцю пару соцень чалавек, з двума споўкмэнамі, барабанам, выглядаў дужа салідна. Нон-стопінгу канешне мы не пачулі, але ўсё роўна сербы ёсьць сербы. ІМХО лепшы супорт на чэмпіянаце. Усе заўзятары, ня толькі фанаты, былі “на цветах”. Віселі разнастайныя банэры, ў тым ліку “Праўда за Ураша”. Вось яго і спрабавалі сьцягнуць ахоўнўнікі, калі дэлегаты УЕФА зразумелі, пра што той банэрок. Шчыра кажучы, калі пачалося перацягваньне каната-банэра (бо менавіта так гэта выглядала) паміж фанамі і аховай, я падумаў (і шчыра хацеў гэтага), што зараз хтосьці атрымае такіх люлей, што больш ніякіх банэраў (здарэньне на першай гульні з беларускімі банэрамі ўсё вярэдзіла душу) здымаць не захочацца. На жаль, для міліцыі (якой на матчы было пару дзесяткаў чалавек, а то і ўсяго 10)))) і сьцюардаў усё абышлося – яны вырашылі адступіць, відаць, зразумелі ўсю хісткасьць свайго становішча.

Гульня была роўная, што і зафіксаваў лік на табло: 0-0.

Далей яшчэ адзін дзень былі бадзяньні па горадзе, які вывучылі ўжо ня горш за родную сталіцу, адпраўка Снайпера дахаты, яшчэ адна мая паездка ў Капэнгаген. Нарэшце дабраўся я і да Хельсінборга. Горад вельмі кампактны, утульны. Стадыён часта футбольны, пасьля рэканструкцыі, спадабаўся нават больш за новую і функцыянальную мальмаўскую арэну. Мог стаць для нас шчасьлівым. Пасьля гола кісьляка ў гэта верылася. Але італьянцы былі мацней і заслужана перамаглі. Што датычыцца справаў на трыбунах, дык матч стаўся здаецца самым малалюдным на чэмпіянаце. Акрамя нейкага клоўна з мегафонам за варотамі на супраць нас, ніякай падтрымкі з боку італьянцаў не было.
Начаваць мы зьбіраліся літаральна на вуліцы, у аднагрупніцы Волькі з сабой нават быў спальнік. Жаба ціснула аддаваць па 20 з херам ойра за адну ноч, прычым апошнюю на швэдзкай зямлі. Але беларускія фанаты, што былі там разам з намі (дзякуй Дзіме, нік 2baksa на нашым форуме, і яго сябрам), пусьцілі нас у свій гатэль, дык што дрыхлі як каралі. Спадзяюся, у мяне яшчэ будзе магчымасьць аддзячыць добрым людзям.

Паездка дахаты прайшла без эксцэсаў. Вяртаўся хоць і засмучаны невыразнай гульнёй каманды, але ўсё ж такі на хвалі станоўчых эмоцый ад паездкі. Першы еўравыезд прабіты!!!